De troonrede en de Algemene Politiek Beschouwingen liggen nu een week achter ons. De rook is opgetrokken, maar er blijven voor mij twee zaken die ik niet kan volgen, en waarop ik geen duidelijk antwoord heb gekregen.
Wat in ieder geval duidelijk is, is dat het Wilders gelukt is om asiel twee dagen lang toch weer in het middelpunt van de discussie te krijgen. Volgens Wilders is dat hèt probleem waar Het Volk zich vooral druk om maakt. Ik was zo benieuwd hoe hij toch elke keer haarfijn weet wat Het Volk vindt, dat ik heb geprobeerd het adres van die familie Het Volk te achterhalen.
De postcode was niet te vinden, maar al snel werd duidelijk dat het een willekeurige straat in een willekeurige gemeente in ons land moest zijn.
Ik heb dus een willekeurige trein genomen en op een willekeurig huisnummer in een willekeurige straat aangebeld en gevraagd of daar de familie Het Volk woonde. Antwoord was: Ja.
Tot mijn verrassing vond het hele gezin woningnood verreweg het grootste probleem. Twee volwassen kinderen woonden nog thuis, omdat zij de huur van een eigen woning niet konden betalen en zeker (nog) niet in aanmerking kwamen voor een hypotheek.
Als tweede kwam de moeder des huizes met bestaanszekerheid. In hun stad werd de voedselbank helaas steeds drukker, zij kon verschillende gezinnen in hun omgeving aanwijzen van wie eerst het geld op was en daarna pas de maand.
Toen ik vroeg waarom zij asiel niet op de eerste plaats hadden genoemd, zeiden zij: Ach, dat is waar ook. Natuurlijk, heel belangrijk, maar wijzelf merken er weinig van. We zien die ellende in Ter Apel natuurlijk wel op televisie.
De discussie over de noodwet bracht veel duidelijkheid: die komt er niet. De Raad van State zal negatief oordelen en NSC zal tegenstemmen in het kabinet. Veel belangrijker is wat er daarna gebeurt. Houdt Wilders zich wel aan deze belofte, namelijk dat hij afwijzen niet zal accepteren?
Maar nu terug naar welke twee zaken voor mij onduidelijk zijn gebleven.
Als eerste viel het mij op dat NSC urenlang werd aangevallen door eigenlijk alle oppositiepartijen over het feit dat de partij opgericht is om te zorgen dat het kabinet en de Tweede Kamer zich aan wetten en regels houdt. En nu bij het eerste het beste voorstel van de PVV, dat duidelijk tegen de Nederlandse wet ingaat, wacht NSC af in plaats van gelijk ‘nee’ te zeggen.
Maar, waarom werd de VVD hierop niet aangevallen. Ik weet het antwoord, maar het blijft wonderbaarlijk. Het antwoord is namelijk dat Dilan Yesilgöz heel fel die noodwet verdedigde.
Toch heeft diezelfde mw Yesilgöz twee jaar geleden als minister van Justitie een brief naar de kamer gestuurd waarin zij aangaf dat een noodwet uitroepen in Nederland volkomen onmogelijk is. Zij legde uit dat die wet daar echt niet voor bedoeld is. Er is namelijk geen oorlog, geen pandemie en geen overstroming, en ook het aantal asielzoekers is hier lager dan gemiddeld en neemt zelfs iets af.
En nu, alsof zij zich niets van die brief kan herinneren, is zij de felste verdediger van de noodwet.
Tenslotte, wat kan je met een noodwet? Mw Faber hoopt dat, als in Afrika bekend is dat hier een noodwet is en zij de nieuwe minister, toekomstige asielzoekers zich wel twee keer zullen bedenken voor zij naar Europa gaan. Ik kan mij voorstellen dat een asielzoeker die een foto van mw Faber ziet, denkt: Daar ga ik niet voor de gezelligheid naartoe.
Maar een echte asielzoeker verlangt niet naar gezelligheid, maar naar veiligheid. Dus wat wil zij dan?
Beeld: Unsplash
