Swifties wereldwijd zijn de afgelopen paar dagen heel wat jaren ouder geworden; gisteren kwam het album The Tortured Poets Department uit, maar een dag van tevoren bleek het volledige album op internet te liggen. Jep, de grootste nachtmerrie van iedere artiest kwam uit. De meeste fans besloten de gelekte variant niet te beluisteren, maar als ware fan te wachten tot het moment dat het elfde album van Taylor Swift zou uitkomen — op het moment dat door de artiest zelf is gekozen. Helaas werd ons dat niet makkelijk gemaakt, want Qmusic besloot doodleuk de lead single van het album, Fortnight (ft. Post Malone) te draaien op de radio.
En ondertussen waren fans ook nog druk bezig met alle easter eggs te ontcijferen: wat betekende toch dat getal ‘2’ dat overal terugkwam? Om twee uur ’s nachts, Eastern Time, werd dat duidelijk; The Tortured Poets Department bleek een dubbelalbum te zijn, genaamd The Anthology. We werden op maar liefst 31 nieuwe nummers getrakteerd en dat klinkt natuurlijk als (letterlijke) muziek in de oren voor iedere Swiftie — maar ik maakte me gelijk een beetje zorgen. Gezien Taylor Swift net als ieder ander maar 24 uur in een dag heeft zitten was ik heel benieuwd hoe ze dit voor elkaar kreeg. Een wereldtour lijkt me al pittig genoeg; het repeteren ervoor (dat maanden in beslag neemt) en het vele reizen wanneer de tour van start is gegaan.
Maar Taylor Swift was al langere tijd met dit album bezig, vertelde ze tijdens haar bedankspeech bij de Grammy’s (waar ze onder andere de felbegeerde award won voor Album of the Year); al twee jaar broedde ze op dit project, en nu kwam het eindelijk uit.
Voor The Tortured Poets Department sloeg ze de handen wederom ineen met Jack Antonoff, en daar zit gelijk mijn puntje van kritiek; ik hoop oprecht dat ze voor haar volgende album voor een andere producer kiest. Wellicht is dit ook de keuze van Taylor Swift zelf, maar de overdaad aan synthesizers doen het geheel wel héél erg aan haar voorgaande album Midnights denken. Muzikaal gezien vind ik het daarom niet echt vernieuwend, en dat is jammer. Fans hadden verwacht dat, ook gezien de titel The Tortured Poets Department, dit meer een vervolg zou worden op Folklore en Evermore. Die twee albums bracht ze uit tijdens de pandemie en zijn verreweg haar meest geprezen projecten, ook vanwege de teksten; ze liet op die albums zien echt een getalenteerde songwriter te zijn.
En die mooie teksten mis ik op The Tortured Poets Department ook een beetje — en met vlagen vind ik ze zelfs echt slecht. Als je mij een week geleden had verteld dat ‘we declared Charlie Puth should be a bigger artist’ een songtekst van Taylor Swift zou zijn, had ik je uitgelachen. Maar nee, dit zingt ze serieus in de titelsong. Maar ook ‘Sanctimoniously performing soliloquies I’ll never see’ (uit But Daddy I Love Him) doet me vermoeden dat een aantal van haar songteksten een beetje moeilijk doen om het moeilijk doen is — en dat was bij Folklore en Evermore absoluut niet het geval.
Is het hele album dan een teleurstelling? Zeker niet, I Can Do It With A Broken Heart is enorm catchy, al heeft het behoorlijk donkere teksten. loml is prachtig, net als So Long, London, Florida!!! (met Florence Welch) en The Smallest Boy Who Ever Lived. Opvallend vind ik dat Taylor Swift het weer voor elkaar krijgt om een hele rare keuze te maken als lead single: ze koos voor Fortnight, met Post Malone (die wel in de clip voorkomt, maar je verder eigenlijk te weinig in het nummer hoort), terwijl I Can Do It With A Broken Heart een veel logischere keuze zou zijn. Bij fans is dit inmiddels een beetje een running gag, want haar lead singles zijn vaker niet de allerbeste keuze: Lover (van het gelijknamige album) werd ook al bekritiseerd omdat Cruel Summer verreweg de beste keuze leek.
Het tweede deel van The Tortured Poets Department, oftewel The Anthology, heeft een hele andere sfeer en doet veel meer denken aan Folklore en Evermore. Dat is ook logisch; voor deze extra nummers werkte ze vooral samen met Aaron Dessner, die overigens ook verantwoordelijk is voor So Long, London, loml en The Smallest Boy Who Ever Lived — voor mij weer een bevestiging dat de samenwerking met Jack Antonoff muzikaal gezien van mij ten einde mag komen.
The Anthology zit wat mij betreft dan ook veel sterker en volwassener in elkaar. The Albatross, I Hate It Here en How Did It End? zijn wat mij betreft de mooiste uitschieters, maar The Anthology heeft ook het dieptepunt. thanK you aIMee is waarschijnlijk de minst subtiele easter egg die Taylor Swift ook heeft gedropt; alleen de letters K, I en M zijn in hoofdletters en daardoor is de naam Kim zo ontcijferd. En daar wordt natuurlijk Kim Kardashian mee genoemd; de ruzie tussen de twee is al tien jaar lang gaande en het laatste woord is er duidelijk nog niet over gezegd.
En dat is jammer, want dit nummer voelt enorm kinderachtig aan en dat komt met name door de tekst ‘everyone knows that my mother is a saintly woman / But she used to say she wished that you were dead‘. In je nummer schrijven dat je eigen moeder iemand doodwenst is wat mij betreft niet nodig en zonde.
The Tortured Poets Department (The Anthology) luistert lekker weg, maar is helaas niet zo vernieuwend als gehoopt, en ook de teksten laten hier en daar te wensen over. Maar gelukkig zijn er genoeg mooie nummers op te vinden, en luister ik hem inmiddels voor de vijfde keer zonder het zat te worden. Het zal niet in mijn top drie van haar albums komen, ook niet in mijn top vijf, maar het is meer dan voldoende: 7/10. Wat mij betreft helaas niet die ‘instant classic’ en perfecte score waar Rolling Stones het over heeft.
Beeld: Taylor Swift
