Bij sommige films van Netflix weet je: Dit moet je gewoon niet al te serieus nemen. Sommige films moet je gewoon nemen voor wat ze zijn: een niemendalletje. Dus je kan geen Oscarwaardig acteerwerk met sterke verhaallijnen verwachten als je de duizendste romcom ziet met een Lindsay Lohan of Lacey Chabert. Goed, nu we dat uit de weg hebben, laten we het even hebben over de nieuwste aanwinst op romcom-gebied: The Wrong Paris op Netflix.
Want ik heb deze film absoluut niet serieus genomen, en gekeken op een zondagavond met gefrituurde hersenen, onder een dekentje. Een film waarbij ik niet hoef na te denken is dan alles wat ik aankan én waar ik op zit te wachten. Tel daarbij op dat ik Miranda Cosgrove altijd heel leuk vind (ja, ook ik keek vroeger altijd iCarly), en dan kan het eigenlijk niet misgaan.
Nou ja, behalve dat het wel mis ging. Want ook al wilde ik niet nadenken bij een film, deze was wel héél uneventful. Even de verhaallijn in twee zinnen (meer heb je ook niet nodig): Dawn komt van het Amerikaanse platteland en is toegelaten tot een kunstopleiding in Parijs, Frankrijk, maar heeft geen geld. Daarom doet ze mee met een datingshow waarbij je 25.000 dollar kan winnen (en je gegarandeerd geld krijgt als je meedoet) die in Parijs plaatsvindt — maar dat blijkt Parijs, Texas te zijn.
Oké, nog één zin dan: voordat Dawn mee gaat doen aan het programma is ze in een bar in haar small home town en raakt daarmee aan de praat met Trey. Ze zijn gecharmeerd van elkaar, maar er gebeurt verder niets. En nou jaaaa, wie is de begeerde bachelor bij haar datingshow? Juist, Trey. Ruim 300 Amerikanen in de Verenigde Staten en uitgerekend deze ene gast die ze ontmoette is dé bachelor in een datingserie. What are the odds?
Dawn wil eerst linea recta naar huis, want Paris, Texas, ligt angstvallig dicht bij haar huis. Maar — je raadt dit nóóit — ze wordt verliefd op Trey, en hij haar op haar.
En zoals elke romcom betaamt gebeurt er dan nog Een Grote Plottwist, voordat ze voor eeuwig de liefde bij elkaar vinden. Het probleem bij The Wrong Paris op Netflix is, is dat het allemaal zó saai en voorspelbaar is. Als een gerecht zonder enige specerijen; het is zó nietszeggend. De zogenaamde vonken tussen Dawn en Trey zijn nietszeggend (en het slechte Texaanse accent van Pierson Fodé, die Trey speelt, wordt ook een tikkeltje irritant), de ruzies net zo min, en het einde is daarom ook behoorlijk vlak.
Dus ja, zelfs op het gebied van romcoms was dit geen hoogvlieger. Maar heb ik me vermaakt? Oh ja, zeker. Dus als je net als ik een gefrituurde hersenpan had, heel erg moe bent of gewoon een gigantische kater hebt; dan wil je deze bést zien.
Beeld: Netflix
