Dit kabinet hobbelt, zoals bekend, van de ene bijna-crisis- naar de andere. Maar het probleem dat nu voorligt, lijkt nauwelijks oplosbaar, namelijk wat te doen met minister Marjolein Faber nu de feestdagen voor de deur staan.
Wat is er aan de hand? Mevrouw Faber begon al niet zo gezellig aan haar nieuwe baan in dit kabinet. Alleen haar eigen partij, de PVV, stond als één man achter haar; dat is ook niet zo gek, want die partij bestaat maar uit één man.
Bij haar aantreden kwamen de schandalen van het verleden weer naar boven. Zij had voor de website van de PVV geen aanbesteding, zelfs geen enkel onderzoek, gedaan, zij gunde die lucratieve opdracht namelijk meteen aan haar zoon. Bleef het geld gezellig binnen de familie.
Toen journalisten ontdekten dat een deel van geld zelfs helemaal niet hiervoor gebruikt had mogen worden, besloot mevrouw Faber standvastig niet af te treden.
In 2019 werden in Groningen drie mensen neergestoken door, volgens slachtoffers een blanke/witte man. Toch twitterde Marjolein Faber dat de dader een Noord-Afrikaans uiterlijk had. Toen journalisten haar op haar vergissing wezen, hield zij zich standvastig aan haar ingenomen standpunt: ‘Mijn tweet klopt.’
En dat is kenmerkend voor haar. Ook al heeft zij aantoonbaar ongelijk, dan toch blijft zij volhouden dat zij gelijk heeft.
Haar ergste misstap was en is dat zij bewust de term ‘omvolking’ bleef gebruiken, ook toen historicus en toenmalig premier Mark Rutte haar erop had gezwegen dat die term uit de nazi-tijd stamt.
Bij het aantreden van het kabinet bleek dat zij, en haar collega Reinette Klever, die term niet langer mochten gebruiken, wilden zij minister worden. Haar reactie: Ok, dan zeg ik niet meer omvolking, maar ik vind het eigenlijk wel.
En nu is zij vier maanden minister en heeft een spoor van ellende, leugens en pure onzin achter zich gelaten. Zij vertelde dat in Denemarken borden bij de ingang van asielcentra stonden met daarop de tekst dat die mensen liefst zo snel mogelijk weer terug moesten. Een ambtenaar zei: Die borden bestaan alleen in haar hoofd.
Die ambtenaar, net als vele anderen is of zelf weggegaan of weggestuurd, want tegenspreken, daar houdt minister Faber niet van. Zo is zij driftig op zoek naar een politiek assistent en verschillende woordvoerders. Zij heeft er nog maar één, terwijl vier of vijf gewoon is.
Toen haar gevraagd werd wanneer de dragende onderbouwing van het noodrecht eindelijk kwam, riep haar enig overgebleven woordvoerder: ‘Niet af.’
Helaas verstond zij alleen het laatste woord en meldde trots dat die af was en dat daar nu over onderhandeld wordt. Op datzelfde moment overlegden de fractievoorzitters van de coalitie over het feit dat dat noodrecht het echt niet ging halen.
Gevolg van dit alles is dat zij niet meer mag meedoen aan overleg over asiel, ook al is zij de minister.
Vandaar de belangrijke vraag: Wat doen wij met mevrouw Faber met de feestdagen? In de ministerraad is haar bijdrage niet langer gewenst, medewerkers heeft zij nauwelijks meer. Wie wil haar nog aan tafel hebben bij de kerstmaaltijd?
Het antwoord is gelukkig simpel en positief: haar zoon die zoveel geld heeft overgehouden aan die opdracht die zijn moeder hem stiekem heeft gegeven.
Één onderdeel van de dis zal ik hier alvast verklappen: er staat in ieder geval een gehaktbal op het menu. Als lid van de Provinciale Staten van Gelderland heeft mevrouw Faber ervoor gezorgd dat de gehaktbal op de menukaart bleef staan.
Beeld: Unsplash
