Het politieke spektakel moest deze week komen uit Chicago in de Verenigde Staten. Avond na avond werden de tienduizenden Democraten op de conventie zelf net als de tientallen miljoenen kijkers thuis vergast op vlammende toespraken van voormalige presidenten, first lady Michelle Obama, en andere kopstukken uit de Democratische Partij.
Toen Biden zich, precies een maand geleden terugtrok, was de Democratische Partij een zielig overblijfsel van wat eens een trotse partij was. Er was ruzie over van alles, vooral over de vraag of Biden zich moest terugtrekken, maar ook over de steun aan Israel en wat de beste manier was om Trump aan te pakken. En dat terwijl de peilingen elke week een somberder beeld gaven over de kansen Trump weg te houden van het Witte Huis.
En nu een maand later is de sfeer onvergelijkbaar. Om elke toespraak wordt gelachen, indien nodig, gehuild, indien nodig, en vooral geklapt.
Alle toespraken stonden overigens van te voren op de zogenaamde auto cue, die niet alleen zichtbaar was voor de sprekers zelf, maar ook voor een groot deel van het publiek. Alleen Bill Clinton hield zich — zoals gebruikelijk — niet aan zijn tekst.
Wat mij betreft, hoeven wij lang niet alles over te nemen, hoewel het een genot was om sprekers zoals Michelle en Barack Obama, Bill en Hillary Clinton te zien en te horen. Met hen vergeleken zijn de toespraken van onze politici wel erg vlak.
Maar ik kan slecht wennen aan al die aandacht voor het persoonlijke leven van de kandidaten. Joe Biden tot tranen toe geroerd door de aanwezigheid van zijn vrouw en dochter, Tim Walz met zijn gezin in de spotlight.
Ik heb bijvoorbeeld geen enkele behoefte om bij de wekelijkse persconferentie van onze premier plotseling mevrouw Schoof (als die bestaat) naast hem te zien staan.
Een ander groot verschil is natuurlijk de prominente aanwezigheid van supersterren, zoals een toespraak van Stevie Wonder en constant ‘Freedom’ van Beyoncé door de loudspeakers.
Het wachten is op de steun van de superster onder de supersterren, Taylor Swift. Het is bekend dat zij een voorkeur heeft voor de Democraten, maar dat heeft zij nog niet publiekelijk verteld. In afwachting daarvan heeft Trump vast posters laten maken waarop Taylor Swift afgebeeld wordt als een ‘Trumpy’. Dat kan hem nog een hoop geld gaan kosten.
In Nederland hebben wij eigenlijk alleen Gordon die de partijbijeenkomsten van de VVD vaak toezingt. Over de vraag of Gordon behoort tot de categorie ‘superster’ zijn de meningen verdeeld. Hijzelf vindt van wel, de rest van de wereld kijkt daar anders tegenaan.
In Nederland is er voorlopig een soort politieke stilte voor de storm. De regering is bezig van het hoofdlijnenakkoord een kabinetsprogramma maken. Onderhand zitten de nieuwe ministers natuurlijk niet stil, hoewel je regelmatig wenst dat zij eigenlijk wel stil zouden gaan zitten.
Mevrouw Faber blijft roepen dat zij niets kan doen voor de elf-jarige Mikael. Dat is niet waar, daar heeft zij volgens alle experts wel degelijk de bevoegdheid voor. Vervolgens riep zij een asielcrisis uit in Nederland. Daar gaat zij dan weer niet over, merkte zij diezelfde dag nog en trok haar woorden een paar uur later maar weer in.
Niet alleen moeten wij aan de nieuwe bewindslieden wennen, zij moeten zelf blijkbaar ook heel erg wennen.
