Het zijn verwarrende tijden, zeker voor iemand als ik, die dagelijks intensief het nieuws volgt.
Dat in Amerika er een nek-aan-nek race plaatsvindt om het presidentschap tussen een fatsoenlijke vrouw en een dementerende clown, daar zijn we intussen aan gewend. Maar het is niet gewoon dat ongeveer de helft van de stemgerechtigden in de Verenigde Staten van plan is op Donald Trump te gaan stemmen.
Slechts een kleine bloemlezing uit zijn gedragingen van de afgelopen weken. Na zijn ontboezeming dat huisdieren in Springfield niet veilig zijn voor hongerige asielzoekers uit Haiti, dacht ik dat je de ergste onzin wel gehad had.
Maar nee, nadat hij al eerder beloofd had dat, als hij gekozen zou worden, er in Amerika geen verkiezingen meer zouden hoeven te worden gehouden, dikte hij zijn dreigementen nog eens flink aan.
Eerst zei hij dat, mocht hij verliezen, dat de schuld van de Joden was, en een paar dagen geleden hield hij zijn gehoor voor dat de keuze toch echt heel makkelijk was, als hij, een witte man, niet zou winnen dan zou een gekleurde vrouw president worden. Een onvoorstelbare schandvlek op het blazoen van Amerika.
En gisteren viel Donald Trump op een rally plotseling helemaal stil. Er werd muziek gedraaid, en toen Trump geen aanstalten maakte de microfoon naar zijn mond te brengen, nog maar een nummer; uiteindelijk was het een uitsluitend muzikale bijeenkomst met Donald Trump als versteend op het podium. Maar wel op hem stemmen, hoor!
Dan hebben wij het toch maar getroffen met premier Schoof. Op zijn wekelijkse persconferentie moest hij uitleggen dat zijn kabinet echt geen IKEA-ballenbak was. Nee, mevrouw Faber was echt steengoed bezig met haar noodwet. Over de inhoud kon hij nog niets vertellen, omdat hijzelf nog steeds geen idee heeft waar de minster mee komt. Ze komt in ieder geval met ‘beleid’, want vorige week heeft zij trots verteld dat zij als minister ‘beleid’ is. En dat zij dus -net als in Denemarken- borden bij asielcentra mag neerzetten met teksten als: ‘Hier wordt gewerkt aan uw terugkeer’.
Haar ambtenaren moesten toegeven dat mevrouw Faber het Deens niet machtig is, en daarnaast die borden geheel zelf had verzonnen.
‘Je lacht wat af’, zei een vriend van mij laatst over dit kabinet. Maar eerlijk gezegd is het meer om te huilen.
Op maandag was een bijzonder overleg, omdat het vorige kabinet beloofd had Afghanen die de Nederlandse militairen hadden geholpen tijdens hun verblijf hiernaartoe mochten komen. En dit kabinet brak die belofte. De uitleg: Het is heel erg duur en het gaat om duizenden Afghanen.
En dit is waarom deze regering om te huilen is en niet om te lachen. Dat van die duizenden was een bewuste leugen, het gaat slechts om een paar honderd. En mensenlevens ‘te duur’ vinden, terwijl je beloofd hebt ze te helpen, is wel erg cynisch.
Lopen die Afghanen echt gevaar? Zeker, er zijn al 15 van deze helpers vermoord door de Taliban.
Uit dat overleg is overigens niets gekomen. Op NSC na hadden de overige regeringspartijen afgesproken niet eens bij dat overleg aanwezig te zijn.
Laat Caroline van der Plas eerst maar eens een groep Afghanen van een wisse dood redden in plaats van trots te vertellen dat zij na de volgende gemeenteraadsverkiezingen Amsterdam gaat redden van de ondergang, met haar 1% van de stemmen in de hoofdstad.
Beeld: Unsplash
