Het zit er weer op en ik ben nú alweer aan het aftellen voor volgend jaar want oh, wat was het weer leuk. Het weer werkte mee, en echt overal was de sfeer goed. Van de Haciënda tot aan de Alpha; ik heb me overal opperbest vermaakt dus als mensen je vertellen dat je geen FOMO hoefde te hebben voor Lowlands… Sorry; die liegen tegen je. En wel hierom, want dít waren de hoogtepunten van Lowlands 2025.
Frenna
Frenna op de Alpha betekent maar één ding: dat wordt feest. En dat was het ook. In de tent ging het los, maar ook op de heuvel. Zonnetje erbij, niets meer aan doen. Maar misschien was zijn optreden op de Alpha niet eens mijn hoogtepunt, maar zijn surprise opkomst bij de Haciënda. Heb je het gemist? Doodzonde; vrijdagnacht iets na twaalf uur verscheen Frenna spontaan bij de DJ in de Haciënda om het feest nog even voort te zetten. Met succes, want de hele tent stond volledig bomvol en het was ook écht te gek. Frenna is dit jaar ambassadeur van BACARDÍ, dus de samenwerking met de Haciënda was dit jaar niet zo gek. De Haciënda vind ik ieder jaar weer zó leuk qua muziek en sfeer, en dit jaar hebben ze zichzelf echt overtroffen.
Chappell Roan
Mark my words: die gaan we nooit meer terugzien op Lowlands. Ik geloof er echt in dat deze boeking een enorme mazzel is geweest voor Lowlands, want Chappell Roan is nú al een te grote artiest om ooit nog weer eens te boeken. En dat met maar één plaat op haar naam. Maar ze maakte het allemaal waar, want dit optreden was echt wáánzinnig. Wat. Een. Stem. En dan dat podium — alsof je in De Efteling was. Echt 10/10, dus ik zou dit optreden zéker terugkijken als je het hebt gemist.
Raye
Tsja, ook Raye op de Alpha (die voor Chappell Roan er stond) was echt geweldig. Ook zij heeft een stem waar je U tegen zegt, waar ze alle emotie in kan gooien. Ik geloof niet dat ik ooit zóveel mensen heb zien huilen op het beeldscherm, en ook Raye zelf hield het niet droog. Ook voor dit optreden geldt: als je het hebt gemist, zéker terugkijken.
Het eten
Serieus waar; ik kijk ieder jaar weer uit naar het aanbod qua eten en drinken van Lowlands. Drinken is redelijk voor de hand liggend; ik heb dit weekend overleefd op BACARDÍ Mojito’s en Hard Seltzer, maar het eten… Het aanbod is zó ruim, en dit jaar hebben ze zichzelf weer overtroffen qua opties. Ik bedoel; The Beef Chief stond er (de beste burgers van Nederland als je het mij vraagt), de Okonomiyaki was weer hemels, de loempia’s zijn áltijd goed, en de Lahmacun met döner heeft mij weer van mijn kater gered. Ik hoorde ook mensen lyrisch over de Korean Chicken en dit jaar heb ik de Hans Worst overgeslagen… Waar ik nu alweer spijt van heb.
De nachten
Overdag was de line-up top (en als er even niets was, kon je mij standaard vinden in de Haciënda — daar is het elk moment van de dag genieten), maar ik vond de avonden ook verrassend leuk dit jaar. Goed om te weten: ikzelf ben niet zo heel erg van de techno-muziek, dus soms is het dan even zoeken waar het leuk is. Maar de keuze was reuze dit jaar: de India, Heineken en Lima waren allemaal vaak écht heel leuk.
Dus als je je afvraagt, moet ik FOMO hebben voor Lowlands? JA. Ab-so-luut. De hoogtepunten zijn er eigenlijk teveel om op te noemen en ik heb nu alweer een beetje heimwee — alleen m’n lichaam moet nog even herstellen. Dus als je twijfelt, koop volgend jaar zéker die tickets en dan zie ik je gezellig first thing vrijdagochtend als het terrein opengaat bij de Haciënda met een Mojito. ZIN IN.
Beeld: BACARDÍ
