Dat ik op dit moment al een klein dozijn ‘wat ben ik aan het doen’-momenten zou hebben gehad, had ik je negen maanden geleden ook wel kunnen vertellen. Toch boekte ik, deels impulsief, deels doordacht, op een nazomer dag in augustus een solo trip naar New York. Helemaal alleen zou ik die Big Apple wel even veroveren.
Mensen die mij al wat langer kennen hadden allemaal dezelfde reactie: “jij? Alleen op reis?” Ik kan het ze niet kwalijk nemen. Ik was een kwetsbaar kind, bang voor alles. Zo sloeg ik mijn basisschoolkamp over en vertrok de bus richting mijn examenreis ook zonder mij. Dan maar thuis, in plaats van dat alles vermorzelende gevoel van heimwee, dacht ik. Natuurlijk maakte ik me zorgen. Nu kwam ik er nog wel mee weg, maar hoe ging ik ooit een normaal, volwassen bestaan leiden als ik buiten mijn eigen stad gevoelsmatig al van de wereld af viel?
Gelukkig bleek ik een laatbloeier te zijn. Langzaam maar zeker groeide mijn zelfvertrouwen en leerde ik mijn gevoeligheid aan de hand mee te nemen, in plaats van ‘m als vijand te zien. Uiteindelijk vond ik het idee dat mijn angsten me zouden tegenhouden van het leiden van een vol en uitdagend leven enger dan het maar helemaal niet aangaan. Mijn nieuwe motto werd ‘do it scared’ en die filosofie heeft keer op keer aan me bewezen dat dingen altijd goed komen. Sterker nog, ze pakken vaak nog beter uit dan je had durven hopen.
Dus toen het New York dat ik alleen van de films ken mijn naam schreeuwde, kon ik niet anders dan antwoorden. Ik pakte mijn halve kast in, deed overdadig onderzoek naar de stad (we blijven een tikkeltje anxious natuurlijk) en zette koers richting Schiphol. En dat brengt me hier: negen maanden later met koffer met overgewicht, een kopje koffie en mijn laptop voor mijn neus schreeuw ik volmondig terug: New York City, here I come!
De komende vijf weken kun je al mijn Sooph in the City-avonturen volgen via The Blue Note en via @sophierietmulder op Instagram.
