Kan iemand me vertellen hoe het kan dat ik al ZEVEN dagen in New York zit? Voor mijn gevoel stapte ik gister nog scheel van vermoeidheid het vliegtuig uit, maar dat was toch echt een week geleden. Inmiddels ben ik gelukkig wel bijgekomen van de jetlag en de ‘hoe ga ik ooit zelf mijn huis vinden’-paniek (wat me uiteraard prima afging), maar beide situaties hebben me deze eerste week flink wat energie gekost. Niet gek natuurlijk, al won mijn enthousiasme het deze week dan weer wel van mijn vermoeidheid en ben ik non-stop op pad geweest.
Mijn eerste indruk van New York? Het is ge-wel-dig. Al mijn Sex and the City-dromen komen uit. De mensen, de gebouwen, de sfeer; het is alles wat je ervan zou verwachten en meer. Door alleen al over straat te lopen voel je je een main character in je eigen film en je kunt er zeker van zijn dat er op iedere hoek een nieuw avontuur op je wacht. Het enige wat je daarvoor hoeft te doen, is mensen aanspreken. Het verbaast me ergens dat New Yorkers zó ongelooflijk aardig zijn terwijl ze er van de buitenkant vrij onaanspreekbaar uit zien. Iedere interactie die ik tot nu toe heb gehad leidde tot iets positiefs. Van iets kleins als een lief compliment over mijn outfit, tot uitnodigingen voor picknicks en happy hours; in New York hoef je echt niet eenzaam te zijn.
Toch sloeg er een paar dagen geleden een moment van eenzaamheid toe. Mijn adrenaline van de eerste dagen, waardoor ik mezelf moeiteloos en zonder spanning door deze nieuwe stad bewoog, verliet langzaam mijn lichaam en ineens wist ik even niet wat ik moest doen. When in doubt, ga een wijntje drinken, dacht ik. Dus streek ik neer in een lokale wijnbar in de West Village, bestelde een wijntje van $17 (!) en voelde mijn tranen langzaam op komen. Het was zaterdagavond, iedereen zat daar met vrienden en ook al had ik al wel mensen leren kennen, miste ik mijn eigen kring op dat moment heel erg.
Ik herinnerde wat mijn neef, die een tijdje in Londen woonde, tegen me zei vlak voordat ik wegging: “op het moment dat je huilend op de rand van je bed wilt gaan zitten, gebeurt er weer iets leuks”. Ik besloot mijn wijntje af te rekenen, gaf een veel te hoge paniek-fooi, en zette het op een shoppen. In de eerste winkel waar ik binnenstapte ontmoette ik een meisje waar ik bijna meteen vriendinnen mee werd. We deelden dezelfde humor en passie voor kleding, en toen bedacht ik me: dit is wat mijn neef bedoelde. Met een nieuwe wish list (Alice & Olivia, wat doe je me aan) en een vriendinnendate op zak verliet ik de winkel. Die tranen heb ik achtergelaten in de bar, en ik denk dat ik ze lekker daar laat.
Oh, ik heb nog zo veel meer met je te delen, ik denk dat de volgende Sooph in the City niet lang op zich laat wachten. Voor nu: bedankt dat je mee bent op mijn solo avontuur, dankzij jou ben ik nooit helemaal alleen!
Until next time, xoxo
