Voordat ik naar New York vertrok hoorde ik deze uitspraak keer op keer voorbij komen: “New York isn’t a place, it’s a feeling”. Als nuchtere Nederlandse krijg ik altijd een beetje de kriebels van zulke statements. Hoe kan een plek zo’n sterk gevoel opwekken dat je het niet eens kunt uitleggen? Inmiddels ben ik hier alweer bijna drie weken en ik moet zeggen dat ik het begin te begrijpen. New York geeft je elke dag een sensatie van heb-ik-jou-daar en een bijna verslavende mix van alle emoties tegelijk. Ja jongens, ik moet het toegeven: mijn naam is Sophie en ik ben een New York-aholic.
Leven in New York voelt alsof het elke dag de avond voor je tiende verjaardag is. Je wilt snel gaan slapen want dat is het sneller morgen, maar je kunt niet slapen omdat je maar blijft denken al alle leuke dingen die je de volgende dag te wachten staan. Toentertijd lag je aan het eind van de dag overprikkeld en met een sugar crash voor pampus, maar hier herhaalt dat gevoel zich elke dag. Het is om gek van te worden, maar dan op de beste manier ooit.
Nu de adrenaline langzaam begint te zakken, geniet ik alleen maar meer. Naast dat ik een hoop leuke meiden om me heen heb verzameld, begin ik ook echt een beetje een community te krijgen hier. Zo herkennen ze me inmiddels in de lokale koffietent waar ik nu een neighborhood discount krijg (dit is voor alle mensen die vaak komen en in de buurt wonen) en ben ik inmiddels op first name basis met de baristas. In een stad als New York blijkt het dus handig (en voordelig) als één van je hobby’s nieuwe vrienden maken is.
Overal waar ik kom ontmoet ik nieuwe mensen en ontstaan de leukste gesprekken. Zo was ik er heilig van overtuigd dat een stel vanuit een winkel naar mij aan het zwaaien was, maar toen ik ze vragend aankeek gaven ze aan dat er een celeb achter me langsreed. Ik ben ongeveer net zo onoplettend als ik sociaal ben, dus dat had ik dan weer niet door. Toch leidde dit kleine misverstand tot een leuke ontmoeting: we dronken samen koffie en vertelden elkaar over onze levens, waarna we onze eigen weg vervolgden. Ga ik mensen waarmee ik zulke ontmoetingen heb ooit nog een keer zien? Hoogstwaarschijnlijk niet. Maar maken zulke momenten deze solo trip des te waardevol? Absoluut.
In de korte tijd dat ik hier ben, heb ik geleerd dat ik het in me heb om waar ik ook ben fijne mensen om me heen te kunnen verzamelen. Het maakt me extra dankbaar voor de lieve mensen die thuis op mij wachten, maar het maakt me ook nieuwsgierig naar alle handen die ik hier, of ergens anders, nog mag schudden. Waar ik eerst met opgeheven hoofd, lichte twijfel en een vleugje bluf volhield dat ik mezelf altijd wel zou kunnen redden, weet ik nu zeker dat dat ook écht zo is. En dat gevoel… Ja, dat is inderdaad met geen pen te beschrijven.
Op de hoogte blijven van al mijn avonturen in New York? Dat kan! Kijk gezellig mee via Instagram of TikTok, en houdt The Blue Note in de gaten voor de volgende editie van Sooph in the City.
Until next time, xoxo
