Als jarenlange Swiftie ging mijn wekker afgelopen vrijdag om 06.00 uur en was ik gelijk klaarwakker: Taylor Swifts nieuwe album The Life Of A Showgirl was uit en die moest en zou ik meteen luisteren. Nu is het maandag, en heb ik, zonder overdrijven, het album minstens tien keer geluisterd — want ik wilde wel een goede mening kunnen vormen én zeker weten dat ik het album helder heb. En heel eerlijk: ik hoopte dat met iedere keer luisteren het me iets beter zou bevallen. Maar nee; over het algemeen vind ik The Life Of A Showgirl behoorlijk teleurstellend. En daar heb ik veel redenen voor.
Taylor Swift – The Life Of A Showgirl Recensie
Het eerste probleem zijn de teksten: Taylor Swift staat bekend als een geweldige schrijver, met een gave dat ondanks dat ze miljardair is, ze altijd relatable blijft en klinkt. Nummers over liefde, liefdesverdriet, vriendschappen, je niet op je plek voelen, je verraden voelen; het zijn altijd onderwerpen waarin haar luisteraars zich kunnen vinden. En dit is voor het eerst dat ik in een heel album er niets was dat mij aansprak. De weinig originele teksten en rijmen helpen ook niet; ‘bad bitch’ rijmen met ‘savage’ in Eldest Daughter, of ‘Kitty’ met ‘pretty’, ‘witty’ en ‘city’ in The Life Of A Showgirl (ft. Sabrina Carpenter). Is dit echt dezelfde artiest die teksten schreef als ‘you call me up again, just to break me like a promise, so casually cruel in the name of being honest’?
De teksten zijn niet alleen onorigineel en hier en daar cringe, maar ook behoorlijk vaak enorm toondoof. Dat ze geen nummers schrijft over Gaza (al is het inmiddels wel teleurstellend dat ze het daar geen één keer over heeft gehad) had ik wel verwacht, maar een disstrack naar Charli XCX terwijl Trump een veel meer voor de hand liggende kandidaat is? En daarnaast een nummer (Wi$h Li$t) over dat Taylors ‘wish list’ inmiddels alleen nog maar bestaat uit Travis Kelce en een paar kinderen met hem? Dat is lief hoor, maar ook enigszins toondoof komende vanuit een miljardair. Al die jachten waar ze over zingt (die ze nu niet meer hoeft); dat heeft ze allemaal al gehad. Net als in het nummer Elizabeth Taylor, waarin ze zingt dat het ‘heus niet zo glamorous is om haar te zijn’. Dat is natuurlijk een bekend verhaal; het geld en de roem hebben maar niet gelukkig zijn, maar in de huidige situatie van de wereld en het feit dat ze miljardair is, komt dat niet helemaal lekker over.
Daarnaast snap ik niet dat een certified cat lady als Taylor Swift zingt over ’they want those three dogs that they call kids’. Is dit dezelfde vrouw die Kamala Harris steunde met een brief die ondertekend was met ‘Childless Cat Lady’?
Dat we niet een heel nummer nodig hebben (Wood) over het geslachtsdeel van Travis Kelce, dat leek mij wel duidelijk. Vergelijkingen als ‘magic wand’ en ‘new heights of manhood’… We snappen het Taylor; je hebt seks. Congratulations on the sex, maar dit nummer was écht onnodig.
Iets dat ook voor het eerst is (voor zover ik me kan herinneren): nummers van Taylor Swift die onder vuur liggen omdat ze wel heel erg lijken op andere, al bestaande nummers. Zo ging haar team achter Olivia Rodrigo aan, omdat die bij haar debuutalbum had verkondigd dat Taylor Swift (en haar nummer Cruel Summer in het bijzonder) haar inspiratie was. Het gevolg? Drie schrijfcredits voor Taylor Swift op haar album, en een vriendschap die ineens niet meer bestond. Olivia Rodrigo heeft het nooit meer over Taylor Swift gehad, en ging ook niet naar The Eras Tour. Het moge duidelijk zijn: Taylor hecht veel waarde aan schrijfcredits — en die geven aan wie ze toebehoren.
Waarom heeft dan alleen George Michael credits gekregen op het nummer Father Figure? De gelijkenis met Cool van The Jonas Brothers en het nummer The Life Of A Showgirl, Taylors Opalite met het Spaanstalige nummer 1+1=2 Enamorados van Luis Miguel, It Ain’t Over Til It’s Over van Lenny Kravitz horen we terug in Ruin The Friendship, en Want You Back van The Jackson 5 horen we in het begin van Wood — en dat zijn nog niet eens alle gelijkenissen. Want ook Shewolf van David Guetta en Sia is te horen, Circles van Post Malone idem dito, net als Teenage Dirtbag van Wheatus. Dit is voor het eerst dat ik het meemaak bij een nummer van Taylor Swift — laat staan bij ongeveer het hele album.
Mensen veranderen, zo ook Taylor Swift. Misschien gaan zij en het grootste deel van haar fans wel een andere kant op; dit album wordt vooralsnog door een groot deel niet heel goed ontvangen. Dat kan ook liggen aan de verwachtingen: volgens Taylor zelf zou dit album alleen maar hits bevatten met Folklore-achtige songteksten. Ze heeft daardoor zelf de verwachtingen behoorlijk hooggespannen, en die zijn helaas niet waargemaakt. The Life Of Ophelia klinkt catchy en zal heus wel een hit worden, maar ook hier kloppen de songteksten niet helemaal. Taylor gaf al toe Hamlet van Shakespeare niet te hebben gelezen (waar Ophelia in voorkomt), maar dat ze opgesloten zit in een toren en zonder Travis hetzelfde lot zou hebben als Hamlets Ophelia lijkt niet helemaal te kloppen — de ‘echte’ Ophelia verdronk in een rivier. Maar goed; het is catchy, en mijn favoriete nummer van het album. Opalite is ook catchy, enigszins nietszeggend, maar zal als een tweede single het prima doen.
Waar het ook mis ging met verwachtingen: de titel, The Life Of A Showgirl, lijkt eigenlijk nauwelijks terug te komen in de nummers. We krijgen geen behind-the-scenes nummers zoals I Can Do It With A Broken Heart van haar vorige album. In plaats daarvan krijgen we nummers over geslachtsdelen, een liefde van haar middelbare school, een disstrack en een nummer over dat ze houdt van vrienden die cancelled zijn. Een bijzondere keuze, gezien ze nu ineens met MAGA-groepen omgaat.
Al met al komt dit album vooralsnog op de laatste plaats in haar discografie voor mij. Maar hé: het is ook niet zo raar dat uit twaalf albums er eentje tussenzit waar je minder mee hebt. Een Swiftie ben ik dus sowieso nog wel, maar wel eentje die nog in de vroegere jaren blijft hangen. En gezien dertien haar favoriete getal is, ben ik heel benieuwd hoe het dertiende album over een lange tijd zal klinken. Want ik hoop dat dat nog even zal duren: vink eerst maar die ‘wi$h li$t’ af voor je weer de studio induikt.
Beeld: Taylor Swift
