Tsja, wanneer er een nieuwe romcom op Netflix staat, dan moet ik hem natuurlijk gelijk zien. Om de één of andere reden duurde dat even bij The Materialists op Netflix, want ik was onder de indruk dat het een actiefilm was — en daar zit ik dan weer níet op te wachten. Maar na het zien van de trailer wist ik niet hoe snel ik op ‘play’ moest klikken, want deze romcom moest natuurlijk aan het lijstje toegevoegd worden. Pedro Pascal? Here I cooooome.
The Materialists op Netflix: recensie
Pedro Pascal en Dakota Johnson, trouwens. En die laatstgenoemde… Ik ben nooit echt fan geweest van haar acteerskills. 50 Shades of Grey was natuurlijk niet bepaald een hoogvlieger, maar ook de romcom How To Be Single deed het voor mij niet. Het is altijd een beetje te aanstellerig voor mij, iets te kijk-mij-eens-onschuldig-zijn. Goed; ik ging dus wel een beetje met vooroordelen The Materialists op Netflix in, maar het heeft ook weer Pedro Pascal. Hoe slecht kan het dan zijn?
Nou, dat valt inderdaad wel mee. The Materialists op Netflix is niet slecht, maar wel énorm cliché. Ik had het ook geloofd als deze film eigenlijk uit 2003 stamt, want qua dialogen en verhaallijnen is het allemaal wel heel ouderwets.
Dakota Johnson speelt Lucy, die bij een matchmakingbureau werkt (bestaan die trouwens echt?) en perfecte klant Harry (Pedro Pascal) ontmoet. Het enige probleem: hij wil niet met één van haar klanten daten, maar met Lucy zelf. Daar zegt zij dan ook geen nee tegen, want Harry is op papier perfect: rijk, succesvol, lang, attent en lief. Toch zit ze ook nog met haar ex John (Chris Evans) in haar hoofd, die dat allemaal ook is — behalve rijk en succesvol.
Maar geld is voor Lucy belangrijk, herhaalt ze meerdere malen in de film, en dus is haar ex geen optie meer. Maar helemaal head over heels wordt ze ook niet op Harry en ondertussen blijven haar klanten maar trouwen. Op één na; de oude Sophie. Althans, ze is gewoon ergens in de 40, maar blijkbaar is dat in datend New York een fossiele leeftijd.
En dan krijgt Sophie ook nog eens een hele nare ervaring met één van haar dates en krijgt Lucy daardoor een flinke spiegel voorgehouden. Eerlijk: die verhaallijn is natuurlijk naar en heftig, maar voelde ook zo verplicht erin gepropt, alsof ze de luchtige romcom minder luchtig wilde maken — totaal onnodig, want The Materialists is zo flinterdun als maar kan en dat is juist ook de charme van de film.
Want geen enkel moment boeit het je écht met wie Lucy eindigt. Ook als Harry vertelt dat hij een langmakende operatie heeft gehad (zijn benen verlengd) en dat normaal gesproken een afknapper is voor vrouwen, boeit dat niet écht. Het is bedoeld is grappige kleine verhaallijn, maar niemand gelooft echt dat vrouwen een knappe, rijke, intelligente man als Harry zouden afwijzen als hij zes centimeter korter zou zijn.
Ik zou deze recensie ook met alle liefde wat langer willen maken, maar ik ben de helft van de film alweer vergeten. En dat is een beetje de valkuil maar ook weer het pluspunt van The Materialists op Netflix: hij kijkt echt prima weg, en er gebeurt zo bijzonder weinig in, dat het bijna onmogelijk is om er daadwerkelijk wat van te vinden. Ik kan ‘m volgend jaar weer kijken en dan is-ie weer als nieuw, puur omdat de rest me dan ontglipt is.
Al met al; je kan ‘m prima kijken, maar het is net als een naturel pannenkoek. Prima zoet, maar niets bijzonders en het mist de smaakmakers.
Beeld: A24
