Naar de release van deze film keek ik oprecht enorm naar uit, want ik vind beide acteurs zó goed. Volgens mij is het onmogelijk om geen crush te hebben op Florence Pugh (en dat geldt eigenlijk ook voor Andrew Garfield), en in alles wat zij speelt steelt ze de show. Midsommar bijvoorbeeld; bizar, grimmig, bloederig, maar steen- en steengoed dankzij Florence Pugh. Don’t Worry Darling werd heel wat minder ontvangen maar vond ik persoonlijk alsnog lekker wegkijken — dankzij haar.
Oppenheimer, Lady MacBeth, Little Women; álles met haar vind ik goed. En dan heb je Andrew Garfield, waar ik minder van heb gezien maar tijdens elk interview smelt ik van hem. Die man heeft zóveel charisma, dat is niet te doen. En de promotie van We Live in Time was daarom ook een feestje om te volgen op TikTok, want die twee hebben zoveel chemie met elkaar dat ik elke beschikbare video heb gekeken.
Maar dat betekent ook dat de verwachtingen voor de film best hoog waren gespannen.
We Live In Time vertelt het verhaal van Almut (Florence Pugh) en Tobias (Andrew Garfield) die elkaar op een bijzondere manier leren kennen; zij rijdt hem aan met de auto, terwijl hij in zijn badjas over straat loopt. Het klikt meteen, maar Almut denkt dat Tobias nog getrouwd is. Zij opent een restaurant (waar ze tevens chef van is), hij komt langs en vertelt haar dat hij gescheiden is en vanaf dat moment zijn ze eigenlijk smoorverliefd.
Dat zou zoetsappig kunnen zijn, maar dat wordt het geen moment. We Live In Time springt heen en weer tussen verschillende tijdlijnen; van de beginfase van hun relatie, dan weer naar de bevalling van Almut, dan weer naar hun problemen met kinderen krijgen, hun mooie, romantische momenten en hun ruzies. Daardoor verveelt de film geen seconde, blijf je met je hoofd erbij én blijft het weg van clichés. Daar helpt het script overigens ook bij; scherp geschreven met grappige, droge momenten.
Dan blijkt Almut ziek te zijn; kanker. Ze wordt behandeld en lijkt genezen, maar dan komt de kanker terug — en heftiger, dit keer. Ze moet de keuze maken om weer een behandeling te starten, met het risico dat Almut het niet overleefd én dat de behandeling haar alleen maar zieker en zwakker maakt, of haar lot accepteren en van haar laatste weken, maanden of jaren het allerbeste maken.
Daar staan ze allebei met fases anders in, ook vanwege hun dochter. Dat zorgt voor mooie dialogen, ontroerende momenten en scènes waarin je met ze allebei meeleeft en ze allebei ook begrijpt, ook al staan ze er niet hetzelfde in.
Ik ga geen spoilers geven, want dat is echt zonde; ga deze gewoon kijken, want ik vond het een dikke 8/10. Wel geef ik een tip mee: zorg voor tissues.
Beeld: We Live In Time
