Het is weer die tijd van het jaar op Netflix: tijd voor de Christmas romcoms. Ze lijken ieder jaar wel weer slechter te worden, en ieder jaar verslind ik ze natuurlijk weer binnen een record tempo. Kerstmis is pas over een maand, maar dat maakt natuurlijk niets uit, want op Netflix zijn de feestdagen allang begonnen. De eerste nieuwe romcoms staan dan ook al online, en daarvan ga ik Champagne Problems met je bespreken. Want is deze de moeite waard, of is hij zelfs voor dit genre te slecht?
Champagne Problems op Netflix
Eerst even de verhaallijn: Sydney Price (Minka Kelly) werkt bij een corporate bedrijf, en geeft daar een pitch voor een overname voor Château Cassell, een wijngaard in Frankrijk waar champagne wordt gemaakt. Die pitch doet ze geweldig goed, en dus mag ze naar Frankrijk om de pitch te doen bij de eigenaar van Château Cassell, Hugo Cassell.
Nou, on y va, en Sydney gaat richting Parijs. Daar wil ze nog even de toerist uithangen, en vraagt ze aan de receptionist in haar hotel naar een boekwinkel. Niet dat Sydney een woord Frans kan, dus het is me niet helemaal duidelijk wat ze hier wil kopen, maar goed.
In de boekwinkel ontmoet ze de behulpzame Henri (Tom Wozniczka), die daar gewoon random mensen aan het helpen is, ook al werkt hij niet in de boekwinkel. Die twee zien elkaar natuurlijk meteen zitten (het blijft een romcom), en hij besluit haar het echte Parijs te laten zien in de enige vrije avond die ze heeft. En dus gaan ze de Eiffeltoren bekijken vanuit het reuzenrad. Zó typisch Frans.
Sydney blijft bij Henri slapen, en verslaapt zich bijna voor de Grote Pitch. Gehaast komt ze daar aan, en komt ze erachter dat ze haar pitch moet geven voor drie andere gegadigden. Een Duitser, wiens hele persoonlijkheid is dat hij Duits is. Een Franse, wiens hele persoonlijkheid is dat ze vrouw is. En een homoseksuele man, wiens hele persoonlijkheid — je raadt het al — is dat hij op mannen valt. En dan natuurlijk Sydney als enige normale, die niet meegaat in de gekte van die andere drie.
Maar dan. MAAR DAN. Loopt Henri binnen, want hij blijkt de zoon van Hugo Cassell. De avond ervoor vertelde hij aan Sydney dat zijn vader wil dat hij het familiebedrijf overneemt, maar dat hij daar geen oren naar heeft (en vergeet hij voor het plot natuurlijk te vertellen wat voor bedrijf het is). Toch is hij opvallend beschermend over het bedrijf, terwijl hij het zelf niet wil, en is er vrij weinig meer over van die aardige Henri van de avond ervoor.
Hugo besluit dat hij de drie gegadigden moet leren kennen, en nodigt ze daarom allemaal uit naar het Château, om daar een paar dagen samen door te brengen.
Eerlijk: vanaf het moment dat Henri en Sydney elkaar ontmoeten, weet je precies hoe de film gaat eindigen. De twee zijn binnen no time verliefd (de film speelt zich af in ongeveer drie dagen, en dat is voor een romcom natuurlijk lang genoeg om te weten dat dit de liefde van je leven is), tot er een misverstand komt waardoor er toch nog even een hobbel komt, maar daar maak je je nooit echt zorgen over, want je weet toch wel dat ze samen eindigen.
Tot zover niets nieuws onder de zon, en dat was deze film ook niet. Elke zin klinkt als een cliché, het acteerwerk is bijzonder medium, en toch heb ik er weer van genoten. Zelfs dat het eigenlijk helemaal geen kerstfilm is (oké, het sneeuwt in Frankrijk — maar verder wordt er met geen woord over Kerstmis gerept), kon me niet storen.
Dus ja, is het een goede film? Állesbehalve. Maar hij kijkt absoluut lekker weg, dus ik zou ‘m gewoon aanraden. Niet bij nadenken, hersenen uit, dekentje erbij en kijken maar.
Beeld: Netflix
