Nederlandse films en ik hebben een beetje een haat-liefdeverhouding. Ik wil ze wel allemaal graag zien, maar het verschil in kwaliteit is echt enorm. Een nieuwe film à la ‘Verliefd op…’, ‘Trouwen op…’ en dan een willekeurig zonnig oord kan ik dan ook echt niet meer aan. Nee, liever films die daadwerkelijk ergens over gaan. Met een goede cast, een geloofwaardig script, herkenbaarheid, grappige én mooie momenten. Kortom; ik wilde een film zoals PAAZ. Een on-Nederlands goede film als je het mij vraagt, want het is echt jaren geleden dat ik een film van eigen bodem zag die dit allemaal had.
Recensie PAAZ
PAAZ draait om Emma (waanzinnig gespeeld door Gaite Jansen), die het allemaal voor elkaar lijkt te hebben. Ze heeft een leuke baan, een vriend, en gaat bijna op vakantie. Tuurlijk, ze is een beetje overwerkt — maar zijn we dat niet allemaal? Tot op een dag de spreekwoordelijke druppel Emma laat overlopen, en ze belandt op de PAAZ (Psychologische Afdeling Algemeen Ziekenhuis). Maar goed, daar zal ze heus maar een nachtje blijven… Want er is niets met haar aan de hand, toch? Nou, dát loopt dus even allemaal anders.
En dat is ook oké — precies de boodschap die de film wil meegeven. En als iemand die zelf ook wel hier en daar haar eigen psychologische uitdagingen (zo noem ik ze maar bij mezelf) heeft gehad in het verleden, en nog steeds, merk ik dat films daar toch de plank bij misslaan. Het wordt ongeloofwaardig, bijna een karikatuur, of het wordt afgebeeld alsof er echt iets ‘mis’ met je is. Dat doet PAAZ allemaal niet; Emma blijft herkenbaar, ondanks de zware onderwerpen blijft het luchtig waar nodig, en je leeft echt met de personages mee. Sowieso heeft PAAZ eigenlijk een best kleine cast, waardoor het noodzaak is dat iedereen zijn personage goed neer kan zetten. En dat lukt; Jonas Smulders speelt mede-patiënt Boudewijn op een manier dat je zo met hem te doen hebt, hoe onredelijk hij ook uit de hoek kan komen. Precies de juiste toon tussen kwetsbaarheid en herkenbaarheid.
Maandag mocht ik naar de première van PAAZ en sindsdien raad ik hem dagelijks aan wie het maar horen wil aan. ‘Het is oké om niet oké te zijn’ wil de film meegeven en dat is goed gelukt; sowieso groot applaus voor het doorbreken van het stigma dat nog kan hangen rondom mentale gezondheid en (gedwongen) opnames.
Vijf sterren voor PAAZ dus, want echt: ga dit zien.
PS. De film is overigens gebaseerd op het gelijknamige autobiografische boek van Myrthe van der Meer, en die wil ik nu ook in huis halen. Tip voor de boekenliefhebbers, dus.
Beeld: Dutch Film Works // PAAZ
